عمر خود را در همان ديار مىگذراند و از عايدات املاك پدرى خود معاش مىكرد و مردى قانع و گوشه‌نشين بود و از دور مدايحى براى امراى خراسان و هرات و پادشاهان سربدارى و كرت و طغاتيموريان مىفرستاد و در زمان خويش بشاعرى شهرت بسيار يافته و اقسام مختلف شعر از قصيدهء مديحه و غزليات و مقطعات مىسرود و در اين ميان در 23 صفر 743 در فتنه‌اى كه در آن نواحى روى داد ديوان وى بغارت رفت و پس از آن اشعارى را كه سروده بود بار ديگر تدوين كرد و در هشتم جمادىالآخرهء 769 در همان اقامتگاه خود درگذشت و آنجا مدفون شد . شهرت عمدهء ابن يمين در شعر فارسى بواسطهء مقطعات كوچكى است كه در مسائل اخلاقى با كمال سادگى و روانى سروده و در شعر فارسى بىنظير است و كليات اشعار او آنچه تاكنون بما رسيده شامل نزديك ده هزار بيت اقسام مختلف شعر است . ( سالنامهء پارس بقلم سعيد نفيسى ) تاريخ وفات ابن يمين در تذكره‌ها باختلاف در سنوات 745 و 754 و 769 ضبط و در تذكرة القبور ، چاپ دوم ، ص 144 مدفن او در آب‌بخشان اصفهان مسطور است . ساير مآخذ ، تذكرهء دولتشاه سمرقندى ، ص 184 ، از سعدى تا جامى ، ص 248 ، مجمع الفصحاء ، ج 2 ، ص 2 ، رجال حبيب السير ، ص 60 ، مجلهء ارمغان ، سال 3 ، ص 35 ، 64 ، 73 . 1 - ديوان شعر : وين ، 1852 م ، سربى ، 164 ص ، با ترجمهء